Doza czytania. Opowieść trzecia

czwartek 16 marca 2017— Autor Jerzy Sosnowski

No więc udało się znaleźć moment, żeby opowiedzieć Państwu o „Grze w klasy”… Bo stara miłość nie rdzewieje 🙂

O mnie

Warning

/home/ddsk/domains/jerzysosnowski.pl/public_html/wp-content/themes/thoughts-child/comments.php

21 marca 2017 o 13:08
Dominik Wielgus napisał:

Panie Jezry, właśnie zabieram się do tej powieści po raz pierwszy. Który „tryb” czytania poleciłby mi Pan.
21 marca 2017 o 21:27
Jerzy Sosnowski napisał:

@Dominik Wielgus
Szanowny Panie,
moim zdaniem należy trzymać się przepisu Cortazara z jedną zasadniczą zmianą. Otóż, tak jak do tego zachęca w „Tablicy orientacyjnej”, należy przeczytać zupełnie normalnie dwie pierwsze części książki, czyli rozdziały 1-56 (włącznie), aż do „trzech ozdobnych gwiazdek równoznacznych ze słowem koniec”. A dalej, w zależności od siły wrażenia, jakie zrobi na Panu ta powieść: albo przejrzy Pan z grubsza część trzecią, czyli rozdziały 57-155 (to na wypadek odbioru chłodnego), albo będzie miał Pan ochotę pójść za kolejnością z „Tablicy Orientacyjnej” (to na wypadek odbioru bardzo gorącego), albo będzie Pan zaglądał do trzeciej części raz na jakiś czas, niekiedy konfrontując któryś ze znajdujących się tam rozdziałów z konktekstem na podstawie „Tablicy” (bo niektóre bez tego są nieczytelne!), niekiedy zaś traktując je jako, ot, kilka zdań od Cortazara na dany dzień w Pana życiu, być może już nigdy z „Grą w klasy” się nie rozstając (to na wypadek odbioru supergorącego, wyznawczego).
Właściwie to Panu zazdroszczę, że „Gra w klasy” jeszcze przed Panem. I trzymam kciuki za… Cortazara.
Pozdrowienia –
JS
3 kwietnia 2017 o 21:59
Dominik Wielgus napisał:

Szanowny Panie Jerzy,
Niestety lub stety postąpiłem wbrew Pana wskazówce [przepraszam, pewnie teraz Pan myśli: to po co pytałeś, skoro i tak zrobiłeś po swojemu] i przeczytałem powieść „po bożemu” – od pierwszej do ostatniej strony. Trudno mi ukryć, że entuzjastą Cortazara nie zostanę. I nie kompozycja powieści odegrała tu kluczową rolę. Nie wiem, czy ujmę to dobrze, ale nazbyt często podczas lektury wyczuwałem znaczne natężenie autorskiej pozy, źle pojmowanej zabawy z czytelnikiem, manieryczności, nawet poczucia wyższości. Nie uznaję bynajmniej czasu poświęconego „Grze w klasy” za stracony, ale – może też nie będzie to do końca precyzyjne – wielokrotnie podczas czytania czułem się jak sąsiad z piątego piętra, którego Klub Węża drażnił na tyle, że mężczyzna uprzykrzał mu życie ciągłym stukaniem w podłogę. Spróbuję „spotkać się” jeszcze z Cortazarem [na półce czekają jego opowiadania], ale na razie zostanę jednak „tym od Marqueza”.
Pozdrawiam
6 kwietnia 2017 o 20:26
Iwona Rychter napisał:

Ach, dziękuję.
Epizod z deską to jest także gra między dwoma mężczyznami. Pojedynek.
W Grze w Klasy siedzi jeszcze jądro, pestka o znakomitym smaku, to Morelli. Marzenie Cortazara o innym pisaniu, które może było przed Nim jeszcze? Pisanie niemożliwe niemal, chciałabym to zacząć.
Ściskam dłoń.
24 kwietnia 2017 o 19:35
Krzysztof napisał:

Panie Jerzy
Brakuje Pana w Trójce, mocno politycznie się tam zrobiło, a i w Dwójce też jakby mniej kultury w kulturze. Namawiam Pana skromnie do tego, aby znalazł Pan sobie jeszcze przestrzeń (obok aktualnego programu w Tok FM) w innych rozgłośniach na potrzeby autorskiego programu o literaturze. Zawsze ceniłem sobie Pana opowiadanie o literaturze i książkach. Podoba mi się u Pana ten coraz rzadziej spotkany szacunek do słuchacza w postaci rzetelnego przygotowania i opracowania audycji.
Pozdrawiam
Krzysztof
21 maja 2021 o 20:35
Mariusz napisał:

Czy wie ktoś, kto był pierwowzorem Morelliego?

O mnie

Podobne wpisy

Osobna

Hymn na cześć krzyżówki czasów

Dodaj komentarz